Chirurgia Stomatologiczna

Precyzyjne leczenie dla zdrowego uśmiechu

Chirurgia stomatologiczna to dziedzina stomatologii, która zajmuje się leczeniem operacyjnym zębów, jamy ustnej i okolic przyległych. W zakres chirurgii stomatologicznej wchodzi wiele zabiegów w obrębie jamy ustnej: ekstrakcja zębów, resekcje, zabiegi implantologiczne, chirurgia protetyczna, czy ze wskazań ortodontycznych, zabiegi przyzębia.

Chirurgiczne usunięcie zęba zatrzymanego

Zęby zatrzymane są w pełni wykształconymi zębami z całkowicie uformowanymi korzeniami, które nie wyrżnęły się (np. z braku miejsca w szczęce) i ulokowane są w żuchwie lub w tkance kostnej szczęki.

Zatrzymaniu ulegają zęby trzonowe (zarówno dolne jak i górne). Najczęściej są to zęby mądrości, czyli tzw. ósemki. Zdarzają się także zatrzymania kłów, przyśrodkowych siekaczy górnych, oraz dolnych przedtrzonowców.

Przyczyny występowania zębów zatrzymanych

  • zbyt mały rozmiar szczęki uniemożliwiający wyrżnięcie się zęba/-ów,
  • duże rozmiary zębów,
  • torbiele zawiązkowe i guzy zębopochodne,
  • występowanie zębów nadliczbowych,
  • rozszczep szczęki,
  • nieprawidłowa budowa anatomiczna zębów,
  • uwarunkowania genetyczne,
  • nieprawidłowy przebieg ciąży.

Diagnoza i objawy

Podstawowym badaniem,  umożliwiającym  zdiagnozowanie zębów zatrzymanych jest wykonanie zdjęcia RTG. Zatrzymane zęby mądrości mogą dawać niespecyficzne objawy w postaci migrenowych bólów głowy, problemów ze stawami skroniowo-żuchwowymi. Wokół takiego zęba może się również tworzyć stan zapalny albo torbiel.

Jak przebiega zabieg ekstrakcji?

W głębokim znieczuleniu miejscowym chirurg nacina dziąsło, delikatnie znosi warstwę kości pokrywającą zatrzymany ząb. Ząb w całości lub jego fragment zostaje usunięty po uprzednim przecięciu. Ranę zaszywa szwami na 7-10 dni.

Sam zabieg jest bezpieczny a komplikacje po nim zdarzają się rzadko. U niektórych pacjentów mogą wystąpić, np. suchy zębodół, jednostronne porażenie czuciowe nerwu językowego lub nerwu zębodołowego dolnego. W takich przypadkach rekomendujemy odpowiednie środki uśmierzające ból i leki.

Implanty zębowe

Leczenie implantoprotetyczne podzielić można na dwie części: chirurgiczną i protetyczną.

Podczas pierwszej chirurg stomatolog wprowadza do kości implanty stomatologiczne. Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym.

Po wstawieniu implantów  rana jest zaszywana i implanty stomatologiczne pozostawia się od 3 do 6 miesięcy, całkowicie przykryte dziąsłem. To czas niezbędny dla procesu osteointegracji, czyli zespolenia się kości z powierzchnią implantów zębów. Dzięki temu uzyskuje się siłę mocowania nawet kilkukrotnie większą niż w przypadku naturalnego zęba. W czasie, w którym implanty zrastają się z kością, pacjent korzysta z tymczasowego, konwencjonalnego uzupełnienia protetycznego.

Po upływie odpowiedniego okresu implanty są odsłaniane. W jamie ustnej wykonuje się ostateczne uzupełnienie protetyczne. Zależnie od planu leczenia oraz od rodzaju braków w uzębieniu, stosuje się pojedyncze korony, mosty lub protezy na zatrzaskach.

Wskazania do leczenia implantologicznego:

  • brak pojedynczego zęba lub więcej zębów;
  • całkowite bezzębie;
  • braki międzyzębowe w uzębieniu o różnej rozpiętości zarówno w szczęce, jak i w żuchwie (implanty będą miały tu zastosowanie w celu zwiększenia liczby filarów pod przyszły most protetyczny, bądź pojedyncze korony protetyczne);
  • brak zawiązków, lub zawiązka zębów stałych;
  • brak tolerancji protez konwencjonalnych.

Brak wystarczającej ilości kości do wszczepienia implantu

Zanik kości po utracie zębów jest procesem fizjologicznym. W ciągu pierwszych 6 tygodni po usunięciu zęba zanika do 60% tkanki kostnej. W późniejszym okresie, zanik ten jest już wolniejszy, ale cały czas postępuje. Dlatego, im mniej czasu upłynęło od utraty zęba, tym większe są szanse na utrzymanie odpowiedniej struktury kostnej do implantacji.

Dla pacjentów, u których występują niekorzystne warunki kostne w jamie ustnej, istnieje możliwość ich poprawienia. Umożliwia to późniejsze umieszczenie w nich implantów.

Podstawowymi zabiegami, które pomagają w osiągnięciu odpowiedniej grubości i gęstości wyrostka zębodołowego są sterowana regeneracja kości oraz podniesienie dna zatoki szczękowej (sinus lift).

Podniesienie dna zatoki szczękowej

Podniesienie dna zatoki szczękowej (sinus lift) jest zabiegiem przygotowawczym do leczenia implantologicznego i dotyczy osób, u których zbyt niskie położenie dna zatoki szczękowej uniemożliwia wprowadzenie implantów.

W przypadku utraty zębów, kość wyrostka zębodołowego zanika, a dno zatoki obniża się. Dochodzi wówczas do sytuacji, w której wysokość kości jest zbyt mała, aby wprowadzić implanty. Ich końce znalazłyby się w świetle zatoki szczękowej, co jest niedopuszczalne. W takiej sytuacji zaleca się wykonanie zabiegu podnoszenia dna zatoki szczękowej poprzez spłycenie zatoki.

Przebieg zabiegu podniesienia dna zatoki szczękowej

Podniesienie dna zatoki szczękowej metodą otwartą polega na chirurgicznym wejściu do zatoki i umieszczeniu w jej dnie materiału kościozastępczego lub kostnego. Zaletą metody jest możliwość podniesienia dna zatoki w znacznie większym zakresie, niż przy metodzie zamkniętej. Bardzo znaczącą zaletą jest także pełna dostępność do zatoki i możliwość kontroli wzrokowej przez chirurga.

W przypadku podnoszenia dna zatoki w niewielkim zakresie, zabieg często połączony jest z wprowadzeniem implantów. Wprowadzenie implantów można połączyć z podnoszeniem dna zatoki w sytuacji, kiedy ilość kości własnej pacjenta dostępnej przed zabiegiem, zapewnia właściwą stabilizację pierwotną implantów. Analogicznie sinus lift otwarty o dużym zakresie, kiedy implanty nie uzyskałyby stabilizacji pierwotnej, wykonuje się zwykle kilka miesięcy wcześniej przed planowaną implantacją.

Można także wykonać zamknięte podniesienie dna zatoki szczękowej z implantacją w tym samym czasie.

Przeszczepy bloczków własnopochodnej kości

W przypadku braku kości uniemożliwiającym wprowadzenie implantu i zastosowanie sterowanej regeneracji do zwiększenia podłoża kostnego,  pod planowany wszczep śródkostny, wykonuje się przeszczepy bloczków kostnych pobranych z kości wewnątrzustnie lub zewnątrzustnie.

Najczęstszym miejscem dawczym wewnątrzustnym jest żuchwa w okolicy bródkowej (okolica poniżej korzeni zębów przednich dolnych) lub kąt żuchwy (za ostatnim zębem). Natomiast miejscem dawczym zewnątrzustnym (w przypadku dużych ubytków kostnych) jest talerz kości biodrowej.

Pobrane i wymodelowane fragmenty kości, umiejscawia się w miejscach wcześniej zaplanowanych implantów, mocując je stabilnie do podłoża kostnego za pomocą śrub tytanowych używanych do stabilizowania złamań twarzoczaszki. Po okresie 4-6 miesięcy wgajania przeszczepu można przeprowadzić zabieg implantacji.

Sterowana regeneracja kości

Decydującym czynnikiem zmuszającym lekarza do zastosowania techniki sterowanej regeneracji tkanek kości jest uniemożliwiająca śródkostną implantację niedostateczna ilość i jakość kości własnej pacjenta.

Wskazania do zabiegu sterowanej regeneracji kości:

  • ubytek kostny wokół korzeni zębowych (spowodowany przez choroby przyzębia),
  • ubytek kostny po ekstrakcji zęba,
  • ubytek kostny po urazie,
  • ubytek kostny po długoterminowym braku zębów,
  • ubytek kostny przed wszczepieniem implantu,
  • ubytek kostny po usunięciu torbieli lub guza.

Jak wykonuje się zabieg sterowanej regeneracji kości?

Po usunięciu zęba, oczyszcza się dokładnie zębodół z zapalnie zmienionej i zakażonej tkanki. Następnie w zębodole  umieszcza się specjalny materiał kościozastępczy. Kwestią zasadniczą dla chirurga jest niedopuszczenie do przemieszczania się komórek nabłonkowych oraz komórek powstających z tkanki łącznej w kierunku nowo powstałej tkanki kostnej. W tym celu stosuje się bariery fizyczne w postaci specjalnych błon – membran. Na koniec dziąsło zostaje zszyte.

Rozszczepienie wyrostka zębodołowego „split”

Zabieg rozszczepienia wyrostka zębodołowego wykonuje się w przypadkach deficytu kości w wymiarze podniebienno-wargowym oraz językowo-wargowym.

Istotą zabiegu jest wprowadzenie w rozwarstwiony wyrostek zębodołowy o prawidłowej wysokości, implantów o pożądanej szerokości i w odpowiedniej pozycji. Dodatkowym efektem jest nadanie nowo utworzonemu wyrostkowi zębodołowemu właściwego kształtu.